Vermiglio (2024)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Το χειμώνα του 1944, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ακόμα μαίνεται, αλλά στοΒερμίλιο,ψηλά στις πλαγιές των ιταλικών Άλπεων, φτάνει μόνον ο απόηχός του.Ανάμεσα στα χιόνια, οι λίγοι κάτοικοί του δίνουν τον δικό τους καθημερινό αγώνα επιβίωσης και η Μάουρα Ντελπέρο (του βραβευμένου στο Λοκάρνο "Maternal") επιστρέφει στα διδάγματα του νεορεαλισμού, γεννημένου ακριβώς την ίδια εποχή, για να μας τον περιγράψει.Η κάμερά της ακολουθεί τα μέλη της οικογένειας του Τσέζαρε, τυπικού πάτερ-φαμίλιας και αυστηρού, μα συμπονετικού και δίκαιου δασκάλου, ο οποίος κουβαλάει το γραμμόφωνό του στην τάξη και βάζει τους μαθητές του να ακούσουν Βιβάλντι. Η γυναίκα του Αντέλε προσπαθεί να μοιράσει την αγάπη της στα εφτά πα..."

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος

"Σε ένα ορεινό χωριό της βόρειας Ιταλίας, λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ζει μια πολυμελής οικογένεια. Οι εποχές αλλάζουν και αφήνουν τα πανέμορφα αποτυπώματά τους στη φύση, ενώ οι κάτοικοι του χωριού έχουν τις δικές τους συνήθειες και τελετουργίες."

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

"Υπάρχει μια μεθοδικότητα στα κάδρα της Μάουρα Ντελπέρο έχει σημασία σε επίπεδο όχι μόνο οπτικό, αλλά και λειτουργικό. Η ιταλίδα αφηγείται την μουντή (αν όχι τραγική) ιστορία μιας απομόνωσης στο περιθώριο του Β’ Παγκοσμίου και το κάνει με ένα τρόπο που αναπαράγει αυτό το αίσθημα ακινησίας – οι εικόνες της, πανέμορφες και με πτυχές που δεν είναι απαραίτητα προφανείς, μοιάζουν σε θαμπό φωτογραφικό άλμπουμ από κάποια ξεχασμένη εποχή. Δεν είναι τα κάδρα που κυνηγούν τη δράση, είναι η δράση (ή “δράση”, τελοσπάντων) που εισέρχεται σε αυτά, σαν ένα συνηθισμένο κομμάτι ζωής που σχεδόν τυχαία παγιδεύτηκε στο φακό και στην εικόνα. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την απουσία ώθησης, κάνουν το φιλμ αρκετά δυσπ..."